Rozdział Drugi.

~*~

Maj 2016 r.

Kraków. Polska  

   

   Maria z lekkim uśmiechem na twarzy obserwowała biegające po boisku podopieczne swojego partnera. Była pod wielkim wrażeniem ich determinacji, zapału i zaangażowania. Mogłaby nawet  zaryzykować stwierdzenie, że na boisku piłkarskim zostawiając całe swoje serce. 

Zaśmiała się cicho, przypominając sobie swoje nastoletnie lata. Przyjaźń z braćmi Błaszczykowskimi sprawiła, że zapisała się do lokalnej drużyny piłkarskiej, w której po kilku miesiącach awansowała na kapitankę i stała się niewątpliwym objawieniem. Niestety, zerwanie więzadeł krzyżowych w kolanie sprawiło, że swoją przygodę z piłką nożną skończyła zanim ta zaczęła się na dobre. W takich momentach jak te, czuła gdzieś w sobie ukłucie zazdrości. 

Jej wzrok po chwili zatrzymał się na dłużej na Dawidzie, żywiołowo gestykulującym przy linii bocznej boiska. W klubowym dresie, gustownym zaroście wydawał się jej jeszcze bardziej przystojny i pociągający niż zawsze. Była z niego dumna, zwłaszcza mając na względzie jego zawiłe dzieciństwo. Dumna była również z Kuby, który przez wiele lat był jej oparciem, ostoją i przyjacielem, na którego mogła liczyć w każdej chwili. Byli jej małą rodziną, dla której zrobiłaby bardzo wiele. 

    -Jeeeeest!!!! 

Dawid podskoczył do góry a szeroki uśmiech lśnił na jego twarzy, zupełnie tak jak u zawodniczek jego Wisły. 

Piękna, wręcz widowiskowa bramka sprawiła, że rzuciły się sobie w ramiona a krakowskie trybuny wręcz oszalały. Sędzina meczu uśmiechnęła się jedynie pod nosem, ruchem ręki wskazała na środek boiska i truchtem skierowała się w tamto miejsce. 

    -Są świetne. – powiedziała dość cicho Marysia, stając tuż obok Błaszczykowskiego. Dawid zmarszczył brwi przenosząc na nią dość niepewnie swój wzrok. -Mogą dojść daleko. – dodała, tym razem zwracając się do szatyna. Dawid uśmiechnął się lekko, obejmując blondynkę ramieniem. Cmoknął ją w czoło w momencie, w którym kapitanka jego drużyny przebiegała obok nich.

   -Ta bramka to prezent dla najlepszej pary roku! – krzyknęła, wywołując uśmiech na twarzy swojej boiskowej rywalki. Dawid zaśmiał się, a Marysia oblała się rumieńcem. Cóż, jej związek z Błaszczykowskim nie był zbyt znany w przestrzeni publicznej i trudno jej było nieco inaczej zareagować na taką uwagę zawodniczki. 

    -Skup się na grze! – rzucił Dawid rozbawionym głosem, na co niska szatynka zaśmiała się cicho kiwając mu potwierdzająco głową. -Biegać dziewczyny! – krzyknął, patrząc wymownie w kierunku zawodniczek, które uważnie ich obserwowały.

 Gwizdek Zofii Meyer wywołał ogromną radość na trybunach krakowskiego stadionu. Blondynka uśmiechnęła się lekko przejeżdżając spojrzeniem po kibicach, którzy z uśmiechami na twarzach zaczynali podnosić się ze swoich siedzeń i kierowali się ku bramom wyjściowym. Sędziowanie sprawiało jej wiele radości, jednak nie wywoływało takich dreszczy jak zdobycie pięknej bramki, czy zaliczenie spektakularnej asysty, jednak z takim scenariuszem napisanym przez życie, już zdążyła się pogodzić. 

    -Jesteś naszą szczęśliwą sędziną. – stwierdziła Natalia Krawczyk pojawiając się obok Zofii Meyer schodzącej w kierunku szatni. Blondynka zaśmiała się z komentarza bramkarki mocującej się z jaskrawymi rękawicami. 

    -Miło to słyszeć. 

    -A nie tęsknisz trochę za grą? – spytała Roma Florek, która chwilę wcześniej wymieniła się koszulką z zawodniczką drużyny przeciwnej. Meyer westchnęła cicho patrząc niepewnie w kierunku rudowłosej, z którą zna się od wielu lat. 

   -Każdego dnia, ale czasu już nie cofnę. – odpowiedziała, wzruszając ramionami. 

Pożegnała się z piłkarkami lekkim uśmiechem i zniknęła za drzwiami prowadzącymi do szatni sędzin zawodów. 

    -Myślisz, że wróciłaby do gry, tylko się boi? – zapytała Natalia odprowadzając blondynkę wzrokiem. Kapitanka zespołu z Krakowa jedynie westchnęła mrużąc powieki. Dobrze wiedziała, że przez lata największy wpływ na Meyer miała tylko jedna osoba, z którą kontakt zerwała zaraz po kontuzji. Florek była zdeterminowana, żeby jej koleżanka, a kiedyś najlepsza przyjaciółka wróciła na pozycję, która sprawiała jej najwięcej radości. 

   -Względem piłki zawsze tchórzyła. – rzuciła cicho, bardziej do siebie niżeli do Krawczyk. -Zrobię wszystko, żeby choć na chwilę wróciła jako najlepsza snajperka polskiej ligi. – dodała głosem przesiąkniętym determinacją.

***

   -Wszystko w porządku? – spytała nagle Maria, dostrzegając zamyśloną minę swojego partnera siedzącego na miejscu pasażera. Rzuciła mu krótkie, pytające spojrzenie, po czym wróciła do śledzenia drogi ekspresowej prowadzącej w kierunku Częstochowy. 

Błaszczykowski westchnął, odrywając wzrok od przedniej szyby auta swojej partnerki. Zmarszczył brwi wbijając spojrzenie w blondynkę. 

   -Myślisz, że jestem beznadziejnym trenerem? – zapytał nagle. Swoim pytaniem w dużym stopniu zaskoczył kobietę, co można było dostrzec po wyrazie jej twarzy. 

Spojrzała w tylne lusterko, wrzuciła kierunkowskaz, rozpoczęła hamowanie i po krótkiej chwili zatrzymała się w zatoczce autobusowej włączając światła awaryjne. 

   -Co ty mówisz? Ty, beznadziejnym trenerem? – spytała, zaśmiewając się cicho. Była zupełnie innego zdania niż on. Wszyscy byli innego zdania niż on.  -Jesteś świetnym trenerem, twoje zawodniczki Cię uwielbiają i macie szanse na Mistrzostwo Polski, ty się powinieneś cieszyć. – stwierdziła, rzucając mu pełne politowania spojrzenie. Dawid westchnął jedynie głośno, uśmiechając się dość niemrawo.

   -Myślisz? 

Blondynka wywróciła oczami, kręcąc ze zrezygnowaniem głową. Chwyciła dłoń szatyna i uśmiechnęła się do niego lekko, ale uroczo. 

   -Jestem tego pewna. – puściła mu oczko, po czym cmoknęła go w policzek. -A teraz jedziemy dalej, bo Twoja babcia nas udusi jak spóźnimy się na kolacje. – dodała, oddzielając każde słowo krótką spacją. Wywołała tym samym szeroki uśmiech na twarzy Błaszczykowskiego. Gawron wiedziała jak sprawić, żeby choć przez chwilę zapomniał o własnych myślach, których w jego głowie ostatnio kłębiło się coraz więcej a on sam nie potrafił nad nimi zapanować.

***

Sopot. Polska.

   -Jest mi głupio, że znowu proszę Cię o pomoc…

Łucja zaśmiała się cicho, wyciągając z szarego wózka dwuletniego chłopca. Cmoknęła bruneta w czoło i przysiadła na niewielkiej sofie w małym, ale przestronnym salonie mieszkania swojej najlepszej przyjaciółki. Zaraz po telefonie Wiktorii, wsiadła w pociąg i zjawiła się w Sopocie. Tak już u nich było, zawsze sobie pomagały bez względu na wszystko i wszystkich. 

    -Jako matka chrzestna małego Kacpra jestem zobowiązana się nim opiekować. – stwierdziła sięgając po pluszowego misia leżącego na niskim, szklanym stoliku nieopodal sofy. 

Morawska w salonie pojawiła się po krótkiej chwili, ubrana w zwiewne spodnie i jasną bluzkę na ramiączka, w biegu wiążąca długie, kasztanowe włosy w kok na czubku głowy. Łucja uśmiechnęła się jedynie kręcąc głową. 

Podziwiała swoją przyjaciółkę, która od ponad dwóch lat dzielnie stawia czoła przeciwnościom losu. Samotnie wychowuje synka, spełnia się zawodowo i nigdy nie odmawia pomocy innym. Dla niej była cichą bohaterką dnia codziennego, którą szczęście jak na razie omijało zbyt szerokim łukiem. Zupełnie tak jak ją, ale to może na ich własne życzenie?

    -Przestań, wiem, że byłaś umówiona z Igorem. – rzuciła, wchodząc do niewielkiej łazienki. Brzozowska westchnęła cicho, jednak nie umknęło to uwadze Morawskiej. Szatynka stanęła w progu salonu po chwili a jej uważne spojrzenie spoczęło na blondynce. Łucja wiedziała, że nie ukryje nic przed Wiktorią. -Pokłóciliście się? – zapytała, kładąc dłonie na biodrach. 

Łucja dość niepewnie pokiwała jej głową, uśmiechając się lekko w kierunku małego Kacpra. 

    -Nie widzisz, co on z Tobą robi? 

Ton głosu Wiktorii po raz kolejny zrobił na Łucji wrażenie. Brzozowska dobrze wiedziała, że Morawska chce dla niej jak najlepiej, jednak to ona musiała znaleźć w sobie tyle odwagi aby zmienić coś w swoim dość skomplikowanym życiu. 

    -To nie jest takie proste. – westchnęła, odpowiadając na pytanie przyjaciółki. 

    -Jest, tylko musisz w to sama uwierzyć! – odpowiedziała pewnym głosem Morawska.

 Chciała aby Łucja zdała sobie sprawę, że związek z Nowakiem to pomyłka, która może ją wiele kosztować. Błąd, który może sprawić, że ominie ją prawdziwa miłość, która może pojawić się bardzo nieoczekiwanie. 

    -Spieszyło Ci się. – stwierdziła, ruchem głowy wskazując na zegarek wiszący na błękitnej ścianie. Morawska sięgnęła po skórzaną torbę leżącą na wysokiej, drewnianej komodzie. Przerzuciła jej pasek przez ramię, szeroko uśmiechnęła się do swojego synka cmokając go w czoło.

    -Bądź grzeczny. – poprosiła, mierzwiąc jego włosy. -A ty się zastanów. – cmoknęła Łucję w policzek, patrząc na nią dość wymownym wzrokiem. 

Wierzyła, że Brzozowska w końcu przejrzy na oczy i zamknie pewien rozdział w swoim życiu, otwierając tym samym szeroko drzwi do tego pustego, zupełnie niezapisanego. 

    -Wrócę po 19! – krzyknęła zanim zamknęła za sobą drewniane drzwi swojego mieszkania w kamienicy własności jej rodziców. 

    -No i zostaliśmy sami, królewiczu. – stwierdziła, drapiąc się po brodzie. -Poczytamy? – spytała, wbijając w niego wyczekujące spojrzenie. Mały Kacper uśmiechnął się do niej szeroko, obejmując ją dość niezdarnie. 

Łucja zaśmiała się cicho, całując chłopca w czubek głowy. Opieka nad Kacprem sprawiała jej wiele radości i pozwalała jej choć na chwilę zapomnieć o problemach w życiu uczuciowym, które z dnia na dzień kruszyło się coraz bardziej. Miała jednak nadzieję, że z czasem wszystko w jakiś sposób się ułoży i będzie tak jak dawniej. 

  Wiktoria wbiegła do kliniki niczym sprinter w swojej mistrzowskiej formie. Przy kontuarze recepcjonistki stanęła łapiąc nerwowo tlen, którego do prawidłowego funkcjonowania potrzebowały komórki jej ciała. Młoda dziewczyna, w zielonym uniformie uśmiechnęła się lekko sięgając po pęk kluczy z nazwiskiem fizjoterapeutki. 

    -Moja propozycja joggingu nadal jest aktualna. – rzuciła, wyciągając z szuflady teczkę należącą do Morawskiej. Wyrównując oddech, przeniosła wzrok na brunetkę, opierającą się o drewniany blat. 

   -W mojej obecnej sytuacji niestety to nie wchodzi w grę. – uśmiechnęła się lekko w kierunku brunetki, która kiwnęła jej głową. 

   -Pierwszy pacjent będzie za kwadrans. – oznajmiła. Wiktoria kiwnęła jej głową, uśmiechając się lekko. Zgarnęła z drewnianego blatu klucze wraz z opasłą teczką i skierowała się długim, wąskim korytarzem do gabinetu opatrzonego tabliczką z jej imieniem i nazwiskiem. 

Rzuciła torbę na leżankę stojącą tuż przy kremowej ścianie. Z niewielkiej, wąskiej szafy wyciągnęła swój biały kitel, który zarzuciła na ramiona, poprawiając przy tym plakietkę ze swoim imieniem. 

Uwielbiała swoją pracę. Medycyną interesowała się od zawsze i od początku liceum wiedziała, że będzie fizjoterapeutką. Z wysoko podniesioną głową, nieco wyboistą drogą kierowała się do swojego celu. Osiągnęła go z czego była niezmiernie dumna. Mimo życiowych perturbacji była w miejscu, w którym zawsze chciała się znaleźć. 

Zamyśliła się, przysiadając na blacie dużego, ciemnego biurka a na samo wspomnienie jej dwuletniego synka, jej twarz ozdabiał lekki uśmiech. Kacper, choć nie planowany był jej największym szczęściem i skarbem, którego nie oddałaby za żadne pieniądze tego świata. 

Ciche pukanie do drzwi wyrwało ją z podróży po czeluściach podświadomości. Spojrzała w ich kierunku, poprawiając materiał białego kitla.

   -Proszę. – powiedziała dość głośno. Mosiężna klamka drgnęła, drzwi charakterystycznie skrzypnęły a szatynka zmarszczyła brwi, nieco zdziwiona dostrzegając w progu jej gabinetu Jacka Jaroszewskiego. 

Mężczyzna uśmiechnął się do niej lekko, zamykając za sobą drzwi jej gabinetu.

   -Mam nadzieję, że nie przeszkadzam? – uśmiechnął się w jej kierunku lekko. Morawska pokiwała mu przecząco głową, odpowiadając dość niepewnie na jego przyjazny uśmiech. -Jak Ci się pracuje? – zapytał, wyciągając w jej kierunku swoją dłoń. Uścisnęła ją niepewnie, wskazując mu na jedno z gustownych krzeseł stojących tuż przy blacie dużego biurka. Jaroszewski zajął wskazane przez nią miejsce i uważnie obserwował szatynkę kierującą się ku dużemu, skórzanemu krzesłu stojącemu tuż przed dużym oknem zasłoniętym jasnymi żaluzjami. 

   -Dobrze, dziękuję, że Pan pyta. – zaśmiała się cicho, odgarniając na bok karty swoich pacjentów. Lekarz zmarszczył brwi sięgając do swojej aktówki, którą chwilę wcześniej położył na swoich kolanach. W sopockiej klinice swojego dobrego znajomego nie pojawił się przypadkiem, również przypadkiem nie pojawił się w gabinecie Wiktorii Morawskiej. -Co Pana do mnie sprowadza? – zapytała, opierając się wygodnie w skórzanym fotelu. 

Jacek Jaroszewski sięgnął do swojej torby, z której wyciągnął jasną teczkę z logiem Polskiego Związku Piłki Nożnej. Szatynka nie kryła zdziwienia, gdy podsunął ją pod jej nos, wraz z eleganckim długopisem. 

   -Co to? – zapytała, marszcząc brwi. 

   -Otwórz. – poprosił, kierując wzrok na przedmiot leżący na jej biurku. Nie kryła swojego zdziwienia, jednakże zrobiła to, o co mężczyzna ją poprosił. Dość niepewnie wyciągnęła z teczki kartki spięte z sobą przy pomocy srebrnych zszywek w rogu papieru. Zlustrowała czarną czcionkę pisma wzrokiem, który po chwili wylądował na mężczyźnie. 

   -Ale, co to ma znaczyć? – spytała dość niepewnie, zaskoczona treścią dokumentu, który właśnie trzymała w dłoni. 

   -Mój fizjoterapeuta z reprezentacji zrezygnował z pracy, a ja nie ukrywam, że byłaś moją najlepszą stażystką. – odpowiedział, uśmiechając się do niej lekko. 

   -Ja mam syna, nie mogę Kacpra zostawić na tak długo. – oznajmiła, odkładając dokumenty na blat biurka. Jacek uśmiechnął się jedynie lekko. Bardzo dobrze znał jej historię i dobrze wiedział, że trudno jej będzie podjąć satysfakcjonując go decyzję. 

   -Rozmawiałem z Twoją mamą i wszystko załatwiłem. Zajmie się Kacprem na czas zgrupowania i Euro. – odpowiedział pewnym swego głosem. 

Morawska nie kryła swojego zdziwienia słowami, które opuściły krtań Jaroszewskiego. Znała jednak mężczyznę i wiedziała, że nie odpuści dopóki nie usłyszy pozytywnej odpowiedzi. 

    -Nie przyjmie Pan odmowy? – zapytała, unosząc brew ku górze. Jaroszewski uśmiechnął się lekko, kiwając jej przecząco głową. 

Wiktoria westchnęła, kręcąc zabawnie głową. Chwyciła długopis i w wyznaczonym miejscu złożyła swój wyćwiczony podpis. Nie była pewna czy podejmuje dobrą decyzję, zwłaszcza z uwagi na Kacpra, który jest dla niej całym światem. 

    -Wiedziałem, że się dogadamy. – rzucił, puszczając jej oczko. -Do zobaczenia w Juracie, Wiki. – dodał, za nim zamknął za sobą drzwi jej gabinetu w sopockiej klinice. 

Odetchnęła głęboko, opierając głowę o oparcie fotela. Nie była pewna czy dobrze zrobiła, podpisując podsunięte przez niego dokumenty, choć z drugiej strony jej syn był już dość spory a jej rodzice idealnie poradzą sobie z opieką nad nim.

# # #

Pojawiam się z dwójką i czekam na Wasze opinie. Mam nadzieję, że się Wam spodoba.

Za wszelkie błędy przepraszam.

Widzimy się w następnym rozdziale.

Pozdrawiam gorąco. :)