Wstęp.

Coś nie tak z czcionką, na co nie mam wpływu!

~*~

_{Kwiecień 2016 r.}

_{Częstochowa. Polska.}

    _{Delikatne promienie wiosennego słońca wdzierały się do niewielkiej sypialni, poprzez duże okno, niedokładnie zasłonięte jednokolorowymi zasłonami.} 

_{Pomieszczenie urządzone było dość nowocześnie, choć niezbyt bogato. Duża szafa z lustrzanymi drzwiami znajdowała się tuż obok drewnianych drzwi prowadzących na wąski korytarz. Przy oknie stał niewielki stolik z dwoma beżowymi fotelami, a w samym centrum pomieszczenia stało duże łóżko, na którym okryci błękitną pościelą, wtuleni w siebie spały dwie bratnie dusze.}

  _{Ona, dwudziestosiedmioletnia blondynka, absolwentka studiów dziennikarskich na Krakowskim Uniwersytecie Jagiellońskim. Oddająca się w stu procentach swojej słabości – dzieciom, z którymi miała wyjątkowo dobry kontakt. Zakochana w mężczyźnie śpiący obok niej.}

   _{On, trzydziestotrzyletni szatyn, trener i działacz piłkarski. Spełniający się w swoim hobby, jaką niewątpliwie była piłka nożna. Niezwykły brat, szwagier, bratanek i wnuczek. Zakochany w równie niezwykłej kobiecie co on.}

  _{Pod wpływem natarczywych promieni słońca, podniósł powieki a jego tęczówki zderzyły się z oślepiającym światłem. Wolną dłonią, swobodnie przetarł oczy zanim jego wzrok wylądował na blondynce wtulonej w jego tors. Uśmiechnął się lekko, zgarniając jej długie blond włosy z jej bladej twarzy.} 

_{Cieszył go, każdy dzień wspólnie spędzony z Marią Gromek - dziewczyną, którą znał od wielu lat i przez wiele lat gościł znacznie w jej życiu, jako jej przyjaciel. Miał wpływ na wiele decyzji podejmowanych przez blondynkę. To z nim konsultowała kierunek studiów, który skończyła dwa lata wcześniej. To on, wybierał jej mieszkanie w Częstochowie, w którym często pomieszkiwał. W życiu jego rodziny również znajdowała znaczące miejsce. Była obok niego zawsze, bez względu na wszystko i był na siebie zły, że była tylko jego dziewczyną.} 

  _{Czując jego delikatny dotyk na skórze swojej twarzy, uśmiechnęła się lekko, powolnie otwierając oczy.} 

   _{-Długo nie śpisz? – spytała, ziewając. Dawid zaśmiał się cicho, cmokając ją w czoło.}

   _{-Dosłownie chwilę. – odpowiedział, wspinając się na łokciach. -Muszę dzisiaj jechać do Opola. – westchnął, bawiąc się kosmykiem jej włosów.} 

_{Maria zrobiła smutną minę, po czym lekko uśmiechnęła się w jego kierunku.} 

   _{-Tylko uprasuj koszulę. – poprosiła, przejeżdżając dłonią po jego policzku.} 

   _{-A ty nie możesz?} 

_{Zrobił w jej kierunku maślane oczy, uśmiechając się do niej niczym Oliwka, gdy chciała dostać upragniony kawałek czekoladowego ciasta.} 

   _{-A co będę z tego miała? – spytała, przejeżdżając dłonią po jego idealnie przystrzyżonej brodzie.} 

   _{-Buziaka. – odpowiedział, złączając ich usta w pełnym pasji pocałunku. Oddała go z zapomnieniem, skupiając się jedynie na jego wargach, w których odnajdywała swój spokój i harmonię.} 

_{Oderwał się od niej a szeroki uśmiech gościł na jego twarzy. Uwielbiał ją. Była dla niego najważniejsza.} 

   _{-Dobrze, ale ty zrobisz śniadanie. – rzuciła, klepiąc go po policzku, po czym odrzuciła kołdrę sięgając po krótki, satynowy szlafrok przewieszony przez niski, kolorowy puf.} 

   _{-A mam wybór? – spytał, zaśmiewając się cicho. Blondynka zmarszczyła brwi, rzucając mu wymowne spojrzenie.} 

   _{-Nie masz. – odpowiedziała, wychodząc z sypialni.} 

_{Błaszczykowski westchnął, kładąc głowę po raz kolejny na poduszkę przesiąkniętą jej pięknymi, kwiecistymi perfumami.}

  

  _{Na twarzy Marii gościł lekki uśmiech, gdy zmywała naczynia po skromnym, ale pysznym śniadaniu przygotowanym przez Dawida. Bardzo lubiła ich wspólnie spędzone dni, których nie zawsze było zbyt wiele. Było jej z nim wyjątkowo dobrze, a czas działał jej zdaniem tylko na ich korzyść.} 

_{Będąc nastolatką nie sądziła, że z którymś z braci Błaszczykowskich połączy ją coś więcej niż tylko przyjaźń, którą wszyscy bardzo sobie cenili. Choć musiała przyznać, że obaj zarówno jej imponowali, jak i podobali. Była losowi wdzięczna za to, w jakim kierunku toczyło się jej życie, choć nie zawsze było usłane różami.} 

  _{Dźwięk dzwonka do drzwi, który rozniósł się po małym mieszkaniu przy Alei Najświętszej Maryi Panny, wyrwał Gromek z zamyślenia. Wytarła wilgotne dłonie o kolorową, kuchenną ścierkę i szybkim krokiem skierowała się do miniaturowego przedpokoju. Przekręciła klucz w zamku, nacisnęła na mosiężną klamkę i pchnęła drzwi w progu, których stała uśmiechnięta Agata Błaszczykowska.} 

   _{-Witam ulubioną dziewczynę Dawida, mogę wejść? – zapytała starsza z kobiet, machając przed nosem Gromek blachą z pachnącą szarlotką. Maria zaśmiała się cicho, wpuszczając żonę Jakuba do środka.} 

    _{-Czyżby Dawid, miał przede mną jakieś tajemnice? – spytała, wchodząc do kuchni. Agata zaśmiała się głośno, kręcąc z dezaprobatą głową.} 

    _{-No co ty… - machnęła ręką. -Dawid poza Tobą nie widzi żadnej, innej kobiety. – dodała.} 

    _{-Napijesz się czegoś?} 

_{Agata zmarszczyła brwi.} 

    _{-Może herbaty. – odpowiedziała, przysiadając na drewnianym krześle, przy niewielkim, kwadratowym stole.} 

    _{-A gdzie dziewczynki zgubiłaś? – spytała, wstawiając czajnik z wodą na jeden z palników płyty indukcyjnej.} 

    _{-Babcia Felicja powiedziała, że ich nie puści a ja mam czas dla siebie. – rzuciła, sięgając po owsiane ciastko leżące na czarnym, gustownym talerzu. -Więc przyjechałam na ploteczki. Mów co słychać! – zachęciła, uśmiechając się szeroko i zachęcająco do Gawron.} 

_{Marysia westchnęła cicho opierając się o kuchenny blat. Wzruszyła jedynie ramionami a lekki uśmiech nadal gościł na jej twarzy.}

   _{-Po staremu, od świąt nic się nie zmieniło. – odpowiedziała.} 

   _{-A jak tam Twoja dziennikarska kariera?} 

_{Pytanie Agaty, nieco zdziwiło Marię. Chyba każdy z jej bliskich wiedział jak wiele dałaby, aby choć przez chwilę robić to, co przez wiele lat studiowała. Niestety, jak dotąd nie udało jej się dostać do żadnej telewizji, a w gazetach dostawała jedynie odpowiedzi, że gdy coś się zwolni to zadzwonią. Nie łudziła się. Wiedziała, że nie zadzwonią. Cieszyła się jednak, że mogła pracować w przedszkolu, z dziećmi, które tak bardzo uwielbia.} 

   _{-Leżą i kwiczą. – odpowiedziała, wzdychając głośno. Błaszczykowska uśmiechnęła się delikatnie w jej kierunku.} 

_{Agata wiedziała jednak o istnieniu pewnego pomysłu, który zrodził się w głowie Zbigniewa Bońka i miała nadzieję, że ten się ziści i będzie miał wpływ na jej dalsze życie zawodowe.} 

_{Nigdy nie ukrywała, że bardzo lubi Marię. Gromek na samym początku ich znajomości zyskała jej sympatię i bardzo szybko się z nią zaprzyjaźniła.} 

_{Chciała jej szczęścia i wiedziała, że u boku Dawida ta na pewno je znajdzie.} 

   _{-A co u Was? – zapytała, sięgając po porcelanowe kubki. Agata wzruszyła ramionami.} 

   _{-Po staremu. – odpowiedziała, wywołując szeroki uśmiech na twarzy Marii. -Kuba trenuje, ja zajmuje się dziewczynkami, zaczęłam projektować suknie ślubne…}

    _{-Naprawdę? – spytała Maria wchodząc Agacie w słowo.} 

    _{-Nie wiem, czy powinnam. – westchnęła, kręcąc niepewnie głową.} 

    _{-No pewnie, że powinnaś. – rzuciła ochoczo, uśmiechając się szeroko. -Masz jakieś projekty przy sobie? – spytała.}

    _{-Coś tam mam. – mruknęła pod nosem Agata, odbierając od Marii kubek z zieloną herbatą.} 

    _{-A mogę obejrzeć? – spytała, siadając obok niej.} 

    _{-No pewnie! – odpowiedziała, uśmiechając się do niej szeroko.} 

_{Dogadywały się bardzo dobrze i miały nadzieję, że ta niezwykła wieź nigdy się nie rozerwie.}

 _~*~

_{Kraków. Polska.}

   _{Szymon Marciniak przyglądał się bardzo uważnie Zofii Meyer, która była właśnie ściskana przez uśmiechniętego Pawła Gila.} 

_{Na samym początku, był dość sceptycznie nastawiony do pomysłu kolegium sędziów, w którym w jego zespole sędziowskim miała pojawić się kobieta. Ostatecznie jednak dał jej szansę i nie miał się do czego przyczepić.} 

_{Była piłkarka miała niezwykłą charyzmę a pasja biła z jej spojrzenia. Jednym, krótkim zdaniem potrafiła ukrócić łobuzerskie zapędy piłkarzy, a on nie mógł się temu nadziwić. Nawet on tak nie potrafił. W dodatku, bardzo szybko zyskała sympatię innych sędziów. Miał nadzieję, że w przyszłości zdecyduje się zostać arbiter główną.} 

_{Liczył również na to, że będzie im towarzyszyć na Mistrzostwach Europy we Francji. Przepustkę już dostała, choć jeszcze o tym nie usłyszała. Był ciekaw jej reakcji i wierzył, ze im nie odmówi.} 

   _{-Zosia, nie chcę przyjść do mnie i mojej żony na obiad. Może ty ją namówisz? – spytał Paweł, stając przed Szymonem z nieco speszoną blondynką.} 

_{Marciniak zaśmiał się, rzucając w kierunku Meyer rozbawione spojrzenie.} 

  _{-Jego żona świetnie gotuje. – stwierdził. -I na pewno byłaby niezadowolona gdybyś odmówiła. – dodał, klepiąc ją po ramieniu.} 

   _{-No dobrze… - westchnęła. -To kiedy i o której? – zapytała, wywołując szeroki uśmiech na twarzy starszego kolegi.}

# # #

Ten pomysł wpadł mi do głowy, czytając opublikowane wiele miesięcy temu swoje opowiadanie. Nie wiem, czy komuś się spodoba, ale mam nadzieję, że będziecie tu zaglądać i śledzić losy bohaterów tego opowiadania. 

Liczę na Wasze opinie pod tym wstępem i zapraszam do zapoznania się z BOHATERAMI.

Pozdrawiam gorąco.

Buziaczki ;)

Evie. 

Ps. Przepraszam za wszelkie błędy.
Ps. Coś nie tak z czcionką, na co nie mam wpływu!